تاریخچه موسیقی رپ جهانی و فارسی به صورت کامل ( کاملترین اطلاعات رپ )

GraPix · مدیــر کـل سـایـت

اول از همه بگم که بعضی از مطالب نوشته شده در اینجا رو خود من قبول ندارم ولی عمده ی این مطالب صحت داره و دارای منبع معتبر هست.

این مطالب رو فقط جهت آگاهی شما گردآوری کردم و در آینده این مطلب رو کاملترش می کنم. چیزی که اینجا خیلی جالب هست در صد نفوذ رپ در ایران و سرعت انتشارش هست. به صورتی که بزرگان موسیقی راک ایران ( جزو موسیقی های زیر زمینی در ایران ) با اشاره به این موضوع که ما 10 سال برای گسترش و عمومی کردن این موسیقی تلاش کردیم و قبل از وارد شدن رپ در ایران ما 3 سال در تلاش بودیم ولی با کمال تاجب موسیقی رپ در 2 سال فراگیر و به صورت عمومی مثل موسیقی پاپ و سنتی مورد توجه قرار گرفت.
این مطالب رو خودم از سراسر وب جستجو کردم منابع رو هم پایین نوشتم ، مطالب زیاد هست ولی من سعی کردم مختصر و مفید باشه ولی متاسفانه مختصر نشد ولی امیدوارم که مفید باشه.

به امید مجاز شدن موسیقی رپ در ایران عزیز

رپ فارسی به شکلی از موسیقی رپ گفته می‌شود که به زبان فارسی (و عمدتاً در ایران) خوانده می‌شود. این سبک موسیقی اگر چه عمدتاً متاثر از سبک رپ غربی است، اما تمام ویژگی‌های آن را ندارد و برخی خصوصیات آن در رپ غربی وجود ندارد. رپ فارسی در اوخر دهه ۱۳۷۰ خورشیدی در ایران شکل گرفته و خواننده‌های زیادی به طور رسمی و غیر رسمی (اصطلاحاً زیر زمینی) در این سبک فعال هستند.

موسیقی رپ در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و از میان موسیقی سیاه پوستان فقیر متولد شد. رپ در واقع یک نوع موسیقی اعتراض‌آمیز خیابانی است. این موسیقی از پیش‌ پا افتاده‌ترین، سهل‌ترین و خیابانی‌ترین کلمات استفاده می‌کند، بدون این که از حیث ادبی بتوان این نوع استفاده را نقد کرد. در نوشتن متن ترانه‌های رپ، هیچ الزامی برای رعایت قوانین ادبی وجود ندارد.موسیقی رپ به موضوعاتی از جمله: اختلاف طبقاتی، ریاکاری، دعواهای خیابانی، فرهنگ غالب جهانی و همچنین بحران‌های سیاسی می‌پردازد. کلام آن اگرچه قافیه‌هایی ضعیف دارد و در نگاه بسیاری شعر ناب به حساب نمی‌آید، اما با همین سادگی و بی پیرایگی خود می‌کوشد معنایی دیگر از زندگی اجتماعی را به ما یادآوری کند، که بعدی از زندگی مردم کوچه و خیابان است. به نحوی می‌توان گفت چارچوب تعیین شدهٔ موسیقی را که دارای قوانین سخت و مشخص است را خرد می‌کند تا موسیقی در دسترس عامی ترین افراد جامعه قرار گیرد.

احتمال داده می‌شود که آهنگ «یک یاری دارم» از بدیع زاده اولین آهنگ رپ ایرانی باشد (با توجه به تنالیته و ساختار کلامی). اولین آهنگ رپ فارسی در سبک پاپ، توسط حسن شماعی زاده در اوایل دهه ۶۰ همراه فرزندش با مطلع شعر می‌دونم که دروغ میگی وقتی میگی که دوسم می‌داری سپس در اوایل دهه ۷۰ توسط گروه سندی با آهنگ مشهور پری و سپس در اواخر دهه ۱۳۷۰ خورشیدی در یک برنامهٔ تلویزیونی به نام «اکسیژن» در ایران پخش شد. این قطعه توسط شهاب حسینی مجری برنامه خوانده شد و تاحدودی مورد توجه قرار گرفت. تقریباً دو سال بعد از این رخداد، اولین آلبوم رپ فارسی در ایران توسط شاهکار بینش‌پژوه با نام اسکناس منتشر شد. این آلبوم که در سبک رپ طنز بود و اولین آلبوم رپ فارسی بود که در ایران با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر شد، چندان مورد استقبال وارد نشد.

در مورد فعالیت گروه‌های زیرزمینی رپ فارسی در ایران، و گروه‌های رپ فارسی خارج از ایران، منابع موثق موجود نیست. احتمال داده می‌شود که در اواخر دههٔ هفتاد خورشیدی، سروش لشکری با نام مستعار هیچکس در داخل ایران، و بهنام میرخواه با نام مستعار دیو سپید در آمریکا اولین گروه‌هایی از این دست باشند که به رپ فارسی پرداختند.

در سال ۱۳۸۵ خورشیدی، رضا عطاران در عنوان‌بندی چند مجموعهٔ تلویزیونی از جمله متهم گریخت موسیقی رپ اجرا کرد. هم‌چنین در تعطیلات نوروزی سال ۱۳۸۶ مجموعهٔ تلویزیونی دیگری به کارگردانی رضا عطاران به نام ترش و شیرین از شبکهٔ سوم سیما پخش شد که در عنوان‌بندی آغازین آن، رضا عطاران یک شعر (از نیلوفر لاری‌پور) را به صورت رپ می‌خواند و محسن نامجو نیز با آواز وی را همراهی می‌کرد. رضا عطاران و امیرحسین مدرس در عنوان‌بندی یک مجموعهٔ تلویزیونی دیگر به نام خانه به دوش نیز قطعه‌ای به سبک «رپ-پاپ» فارسی خواندند، که مورد توجه قرار گرفت.

در پاییز سال ۱۳۸۵ پس از انتشار فیلم خصوصی زهرا امیرابراهیمی، یک خواننده رپ به نام یاسر (با نام هنری یاس)، با خواندن قطعه‌ای به نام «سی‌دی رو بشکن» و تشویق شنونده به قطع زنجیرهٔ پخش فیلم خصوصی آن بازیگر تلویزیون، ابعاد اجتماعی موسیقی رپ را بیش از پیش به نمایش گذاشت.در زمستان سال ۱۳۸۵، سروش لشکری با اسم هنری هیچکس، در ترانه‌ای به نام «وطن پرست» در دفاع از برنامه انرژی هسته‌ای ایران که از موضوعات مهم سیاسی وقت بود کرده‌است. همچنین در این آلبوم (جنگل آسفالت)، مهدیار آقاجانی آهنگساز این آلبوم از تلفیق موسیقی سنتی ایرانی با سبک رپ بهره برده‌است و صدای سازهایی مانند عود، تمبک، نی، دف، قانون و آوازهای ایرانی در آن شنیده می‌شود.

هم‌زمان با طرح مبارزه با بدحجابی در ایران، پخش ترانه‌ای از «ماهور» به نام اتهام که دارای تم انتقادی شدید از برخورد با زنان تحت عنوان طرح مبارزه با بدحجابی بود، باعث شد تا بحث مبارزه با موسیقی رپ شکلی جدی بگیرد. و چندین سایت مربوط به این سبک موسیقی فیلتر و شماری از اعضای گروه‌های موسیقی ایرانی موسوم به «زیرزمینی» بازداشت و استودیوهایی که در آن آهنگ‌های خود را ضبط می‌کردند توسط نیروی انتظامی پلمپ شد. همچنین رپری به نام پیمبر با انتقاد از اسلام و سایر مطالب به این جنجال رونقی داد. در همین اثنی رپرهایی مانند شاهین نجفی، بهرام، یاس آهنگهایی را با موضوعات سیاسی پخش کردند که مضمون آنها انتقاد از سیاست‌های اجرایی، فضای حاکم بر کشور و مشکلات ناشی از سیاست‌های غلط دولت است.

رابطه شعر رپ فارسی با بحر طویل

«بحر طویل» یکی از قالب‌های نسبتاً نوین شعر فارسی است که سرایش رسمی آن تقریباً از دورهٔ صفویه آغاز شد. از دیدگاه فنی این قالب از تکرار نامحدود و دلخواه یک رکن عروضی سالم به‌مانند «فاعلاتن» ساخته می‌شود و همچنین لزومی برای طول مصراع‌ها در آن وجود ندارد. یک مصراع می‌تواند تا جایی که سراینده احساس می‌کند باید کشیده گردد، کشیده شود و سپس قافیه‌ای آورده شود و به مصراع بعد برویم. البته بحر طویل علاوه بر قافیهٔ پایانی می‌تواند در میانهٔ مصراع هم قافیه داشته باشد.

در زبان فارسی، زیبایی‌شناسی بحر طویل بسیار ساده و زودیاب و لذت‌بخش بوده‌است و شاید به همین دلیل باشد که این قالب از قالب‌های عامیانه و مردم‌پسند شعر فارسی بوده‌است و شعرای مهم و جدی چندان به سرودن آن تمایلی نداشته‌اند. شاعر طنزپرداز معاصر «ابوالقاسم حالت» منظومهٔ «هدهدنامه»اش را در این قالب سروده‌است. متن ترانه‌های رپ فارسی از جهت شعری شباهت زیادی با بحر طویل دارد اگر چه از نظر محتوایی و استفاده از وزن‌های عروضی چنین شباهتی را ندارد. از معدود اشخاصی که در رپ فارسی از این سبک شعری پیروی می‌کنند می‌توان «بابک تیغه» و «آرشاک» را نام برد.

موقعیت رپ درایران

در چند سال اخیر به تعداد گروه‌های بدون مجوز و زیرزمینی رپ در داخل ایران افزوده شده‌است. همچنین آهنگ‌های فارسی تعدادی گروه رپ‌خوان در خارج ایران نیز از طریق اینترنت در ایران منتشر می‌شود. با توجه به اینکه که اخذ مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای توزیع قانونی تولیدات موسیقایی، برای این افراد عملاً امکان‌پذیر نبوده‌است، و با توجه به فقدان قانونی انتشار الکترونیک و حق کپی رایت آثار، پخش این آهنگ‌ها از طریق اینترنت محدود می‌شوند. اغلب گروه‌های رپ زیرزمینی آثارشان را از طریق وب‌گاه‌ها و وب‌نوشت‌های شخصی به گوش شنوندگان می‌رسانند.

تصویری که از موسیقی رپ در ایران ترویج می‌شد گاهی آن را مرتبط با جریان‌هایی نظیر شیطان‌پرستی قرار می‌داد. در ۲۵ مهرماه ۱۳۸۷ برنامه‌ای از یکی از شبکه‌های تلویزیونی ایران پخش شد که به گفته سازندهٔ آن، به بینندگان نشان می‌داد که شیطان‌پرستی رابطه‌ای با رپ ندارد. با این حال، به نظر برخی منتقدان این برنامه در عمل تاثیر عکس روی بینندگانش می‌گذاشت.

گسترش رپ فارسی به طور زیرزمینی و از طریق اینترنت، به ویژه با توجه به این که قسمت عمده‌ای از آثار زیرزمینی سرشار از فحش و ناسزا بود، باعث شد که دفتر موسیقی وزارت ارشاد در مورد اعطای مجوز به آثار این سبک سخت‌گیرانه عمل کند. مدتی پس از این که قطعه‌ای در سبک «رپ-پاپ» فارسی در عنوان‌بندی مجموعهٔ تلویزیونی «خانه به دوش» از یکی از شبکه‌های تلویزیونی ایران پخش شد، دفتر موسیقی وزارت ارشاد در نامه‌ای به سازمان صدا و سیما از پخش ترانه‌ای با این سبک از رسانه‌ای مانند تلویزیون گلایه کرد.

با این حال، در اواخر سال ۱۳۸۵ خورشیدی آلبومی ۸ قطعه‌ای از مجید غفوری با نام «نگو دیره» منتشر شد که در یکی از قطعه‌های آن بخش‌هایی به سبک رپ توسط یاس خوانده شده بود. شایعاتی در مورد مجوز نداشتن این آلبوم یا مجاز شدن موسیقی رپ شکل گرفت که در نهایت با تایید رسمی مجاز بودن این آلبوم توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران، بر طرف شد.

خوانندگان رپ ایرانی

بسیاری از گروه‌های رپ ایرانی، بر حسب آن که از کدام شهر این کشور منشا گرفته باشند نام گروه خود یا صفتی از آن را برابر کد تلفنی آن شهر قرار می‌دهند. به عنوان نمونه، گروه‌های تهرانی خود را «۰۲۱» و همدانی‌ها خود را «۰۸۱» نام می‌دهند، «۰۵۱» که گروه ابلیس و دوستانش است، و گروه ۰۱۱۱ از شهر بابل هستند. برخی از گروه‌ها هم از کد شهری که در پلاک ماشین استفاده می‌شود برای گروه‌بندی استفاده می‌کنند مانند ایران ۱۸ که از گروه‌های همدانی است.

برخی از گروه‌های رپ ایرانی که تحت نماد «۰۲۱» فعالیت می‌کنند (مثل هیچ‌کس، Mahan M۲، یاس و بیباک) از خواندن شعرهای دور از ادب پرهیز می‌کنند و یا کمتر از این کلمات استفاده می‌کنند. در حالی که برخی دیگر (مانند زدبازی) در تبعیت از رپ غربی، بدون هیچ ابایی الفاظ دور از ادب را در شعرهایشان به کار می‌برند.

در عرصهٔ موسیقی ایران، می‌توان گروه‌های رپ را به چند دسته تقسیم کرد:

1. گروه‌هایی که مضمون‌های اعتراض‌آمیز سیاسی و اجتماعی را به کار می‌گیرند مانند تپش ۲۰۱۲، شاهین نجفی، بهرام و یاس که مضمون آنها انتقاد از سیاست‌های اجرایی، فضای حاکم بر کشور و مشکلات ناشی از سیاست‌های غلط دولت است. همچنین «ماهور» با ترانه اتهام که در انتقاد از طرح مبارزه با بدحجابی است
2. گروه‌های که جنبه‌های خشن و مبارزه جویانهٔ سبک گنگستا را جذب کرده‌اند. این دسته را می‌توان «رپ خوان‌های خیابانی» نامید. در این بخش از گروه‌ها و خواننده‌هایی نظیر هیچ‌کس، زدبازی، رضا پیشرو و ابلیس می‌توان نام برد.

3. گروه‌های اخلاقی‌تر که می‌کوشند ارزش‌های اجتماعی را تذکر بدهند. برخی از آن‌ها عبارت‌اند از یاس، امزیپر، هارنیک، تروت اسپیریت و سالومه. البته باید این را نیز گفت که تذکر دادن این ارزش‌ها، زبانی در سطح کوچه و خیابان دارد و بیشتر با نظری مثبت، خوبی‌های قشری به مبارزه با بدی‌های قشری می‌پردازند.

4. رپ‌های نزدیک به جریان‌های غالب موسیقی پاپ، سرگرم کننده و رمانتیک. از میان آن‌ها می‌توان به شاهکار بینش پژوه، هیچکس، حسین مخته سروش ویروس امیر تتلو، آرش تی ان و حسین تهی و ساسی مانکن و فا تریتوری و محسن ادرین و شاهین فلاکت اشاره کرد.

ابعاد اجتماعی

موسیقی رپ، همان گونه که در خاستگاهش ایجاد شده، با مفاهیم اجتماعی گرهی سخت خورده‌است. این آمیختگی گاهی ایجاب می‌کند که گروه‌ها برای بیان زشتی‌ها و تیرگی‌های جامعه از کلمات رکیک و خیابانی استفاده کنند. در رپ غربی نیز استفاده از الفاظ دور از ادب و گاهی رکیک، متداول است.

متاسفانه با توجه به اشاره‌های زیادی که ابعاد منفی اجتماع ایران در رپ فارسی می‌شود، این نوع موسیقی با محجوریت از طرف دولت جمهوری اسلامی مواجه شده‌است به گونه‌ای که در برنامه‌های مختلف در رسانه‌های مختلف این سبک به این سبک موسیقی اعتراض‌های غیرکارشناسانه می‌شود. به گونه‌ای که در برنامه‌ای تحت عنوان شوک این نوع از موسیقی را به عنوان موسیقی شیطان پرستان ارائه کردند.

مطلب زیر از سایت بررسی موسیقی ایران انتشار یافته

روایت های غیرمجاز
نويسنده : بابک ریاحی پور

در مطلبِ این هفته، خیال دارم به گونه موسیقی « رپ » بپردازم، به این دلیل که این روزها وقتی توی خیابان به موسیقی هایی که از ضبط ماشین ها پخش می شود دقت می کنم، تقریبا از هر ده ماشین، هشت تای آن ها موسیقی رپِ فارسی گذاشته اند و دارند گوش می کنند، با توجه به این که این نوع موسیقی از نظر نظام فرهنگی ما مردود اعلام شده که البته همین وضعیت به نظرم باعث شده که مردم و بخصوص جوان ها نسبت به آن حریص تر بشوند و گرایش بیش تری نسبت به این سبک موسیقی داشته باشند.
خب، حالا ببینیم واقعا انقدر سبکِ رپ بد است؟ یعنی چیزی در مایه های همان که در برنامه « شوک » و از صدا و سیمای خودمان پخش شد، برنامه ای که دست روی موضوعی بسیار حساس گذاشت اما متأسفانه به سطحی ترین شکل ممکن به آن پرداخت. تا جایی که من اطلاع دارم، سبکِ رپ توی موسیقی، هیچ ارتباطی با شیطان پرستی ندارد، این که بیاییم و دو سبکِ موسیقی رپ و متال را به قول معروف توی یک کاسه قرار بدهیم و بگوییم این ها نشانه هایی از شیطان پرستی است، برخورد کاملا اشتباهی است و این برخوردِ سطحی باعث می شود که جوان ها نسبت به این موضوع حریص تر هم بشوند، این کاملا طبیعی است که ما در هر نوع موسیقی ای، خوب و بد داریم.
اصلا این ذاتِ گونه رپ است که اتفاق های روزمره را به صورتِ شعر، یا دقیق تر بگویم، « روایت » در می آورند و آن را با یک ریتم مخصوص که اصطلاحا به آن « بیت » می گویند هم راه می کنند، و آن قصه را به این ترتیب تعریف می کنند، حالا همان طوری که ما توی ادبیات مان قصه سراهای خوب و کارکشته داریم و متوسط و بد، دقیقا توی سبک رپ هم به همین ترتیب است. عده ای این دغدغه را دارند که با رپ هایی که شعرهای رکیک و خارج از عرف دارند چه باید کرد؟ حرفی درست و کاملا متین است. اما این را هم باید در نظر گرفت که ما « رپر»هایی هم داریم که شعرهای شان حاوی پیام هایی مثبت و چه بسا آموزنده است، مثل قطعه هایی که « یاس » خوانده و یا « عرفان » اجرا کرده. اگر این نمونه های درست مجوز بگیرند و کارهای شان عرضه بشود، خب طبیعتا آن گروه های زیرزمینی ای هم که به قول معروف، کارشان را با کلام های رکیک به پیش می برند، تشویق می شوند که مضمون ها و روایت هایی که برای کلام شان در نظر گرفته اند را با جدیت بیش تر دنبال کنند. البته این اصلا به این معنا نیست که کار طنز در کلام رپ خوان ها نباشد، که طنزِ خوب اصلا لازمه سبکِ رپ است و می شود به وسیله آن به بسیاری از مشکلات حال حاضرِ جامعه پرداخت. متأسفانه در جامعه ما آستانه تحمل همه اقشار نسبت به طنز و نقدِ منطقی بسیار پایین است، نکته ای که طی روز هم زیاد با آن مواجه خواهیم شد. همه این تعارف تکه و پاره کردن های روزمره ما هم از همین ناشی می شود، به عنوان مثال در ملاقات های مان معمولا حرف هایی می زنیم که اصلا منظورمان آن چیزی نیست که به زبان می آوریم و...
به هر حال تمام این چاپلوسی های روزمره را باید کناری بگذاریم. وقتی می گوییم یک گروه رپ اول باید کلامش قابل قبول باشد اصلا به این معنی نیست که شعر سفارشی یا مناسبتی گفته بشود، یک کلام خوبِ رپ، مطمئنا باید طنز چاشنی اش باشد، اما نه آن طوری که به فرد یا گروه خاصی توی آن شعر توهین بشود و مثلا اگر پدر خانواده همین طوری بی هوا و موقع پخش آهنگ سر رسید، همه تا بناگوش شان سرخ بشود.
صرف نظر از همه انتقاداتی که از سبک رپ می شود و در بعضی مواقع که آهنگ، کلامی رکیک دارد هم به آن وارد است، احساس می کنم بیش ترِ موزیسین های منتقدِ این سبک، گاهی از روی حسادت آن را تحقیر می کنند، این که یک پسر بیست ساله، با یک ریتم ( بیت ) و قصه سرایی خوب، خیلی سریع معروف می شود و همه کارهایش را گوش می کنند. راهی که آن آهنگساز سال هاست می رود و به هیچ جایی هم نمی رسد. ما باید بپذیریم که این سبک موسیقی، امروزه توی ایران طرفدار دارد، همه به آن گوش می کنند چون شعرها و روایت هایش را می فهمند و با آن ارتباط برقرار می کنند، به دلیل این که رپ خاستگاهش از بین مردم عادی و به زبان عامیانه است. مثلا شاید هیچ کس با آهنگ های گروه « 50 سنت» ارتباط برقرار نکند، چون منطبق بر فرهنگِ آمریکایی قصه تعریف می کند اما همه با رپ فارسی ارتباط برقرار می کنند. حالا یک سری برخوردهای سطحی و بسیار تند نسبت به کل ماجرا ( تأکید می کنم، صرف نظر از بعضی رپ ها با شعرهای فوق العاده سخیف و رکیک که برای همه مردم و مسؤولان خط قرمز محسوب می شود و مسؤولان حق دارند نگرانِ آن باشند) باعث می شود که این بچه ها همچنان حریص تر بشوند و قطعه های بیش تری را به صورت غیر مجاز و زیرزمینی ( و مطمئن باشید بارها رکیک تر!) روانه جامعه می کنند. دلیل اش هم واضح است، به این دلیل که گونه رپ، سیستم تولیدش با موسیقی های دیگر از جمله راک و پاپ فرق دارد، مثلا سبکِ راک حتما یک گروهِ نوازنده لازم دارد، نوازنده ها علاوه بر سازهای خوب و حرفه ای باید جایی مناسب برای تمرین داشته باشند و درمرحله بعد به یک استودیوی حرفه ای که کارشان را ضبط کنند، در صورتی که تمام این مراحل در سبک رپ، خودبه خود حذف می شود. بیت ها هم که فراوان وجود دارد، هم می شود از اینترنت دانلود کرد و روی سی دی و به صورت آماده هم دست به دست می چرخد، و حتی اگر کسی وارد باشد می تواند با نرم افزارهای کامپیوتری اصلا یک بیت بسازد، بنابراین تهیه یک آهنگِ راک به مراتب سخت تر است از تهیه یک آهنگِ رپ. البته ناگفته نماند که اصلا منظورم این نیست که موسیقی رپ، موسیقی چیپ تری است، یک وقت به رپرها برنخورد! ما در هر ژانری هم موسیقی خوب داریم و هو بد، اما برای یک آدم خوش ذوق، که سلیقه اش رپ است، تهیه یک آهنگِ رپ بسیار ساده تر است نسبت به یک آدم خوش ذوقی که سلیقه اش راک است و می خواهد آهنگ بسازد. مثلا اگر من بخواهم یک قطعه راک اجرا کنم به قول خودمان اول باید زنگ بزنم و « بر و بچز» را جمع کنم، بعد از آن برویم توی اتاق تمرین و آهنگ را چند بار بزنیم و مهم تر از همه این ها این که در روایت های سبکِ رپ راحت تر می شود مسائل و مشکلات اجتماعی را نقد کرد تا مثلا آهنگ های سبکِ متال.
با توجه به تمام این حرف ها، به نظرم باید دستِ یک سری از بچه های خوش ذوقِ این سبک را از لحاظ موسیقایی کاملا باز گذاشت و فقط یک سری خط قرمزهایی برای کلام و روایت های شان قرار داد تا مناسب با اصطلاحات و عبارت هایی باشد که منافاتی با ارزش های فرهنگی و عرفی جامعه مان نداشته باشد. پیشنهاد می کنم که این بچه های بعضا بسیار خوش سلیقه را باید توجیه کرد به این خاطر که بسیاری از کلام های رکیک شان، به نظرم خودش یک اعتراض به تمام معناست. الان به هر حال زمانه عوض شده، انواعِ رسانه های اینترنتی و اطلاع رسانی امروزه در دسترس همه هست و هرچقدر سعی کنیم جلوی شان را بگیریم عین قارچ به صورت های دیگری اطراف مان رشد خواهند کرد، بنابراین چه بهتر که رشدِ مسائلی از این قبیل را بتوانیم کنترل کنیم و مدیریت اش را به دست بگیریم. به نظرم باید به شان فضا بدهیم ولی با وجود خطوط قرمزِ جامعه. اما دیگر پایین تر از خطوط قرمز بگذاریم کارشان را درست انجام بدهند که ماهیت اعتراضی/ انتقادی سبک رپ به کل زیر سؤال نرود، حتی گاهی شاید لازم باشد توی روایت های رپ، دوز شوخی با یک عده ای زیادتر شود، مثل رادیو که گاهی میزانِ شوخی اش با مدیران و مسؤولانِ جامعه بیش تر از حد معمول می شود اما خب، با خیال راحت هم دارند به کارشان می رسند.
با توجه به تمام این حرف ها، باید بگویم که تهیه برنامه هایی از قبیل « شوک» درست تأثیر برعکس رویِ جامعه دارد، آخر این یعنی چی که بیایند و دو سبک موسیقایی کاملا متفاوت را که هیچ ارتباطی با مقوله « شیطان پرستی» ندارد و چه بسا بعضی از گروه های مشهورِ غربی این سبک ها عقاید مذهبی/ مسیحی کاملا سفت و سختی هم دارند، قاتی و یک کاسه کنند و آن را سمبل و مظهرِ شیطان پرستی به جامعه معرفی کنند؟! مثلا من یک شاگردی دارم که برایم متأسفانه تعریف می کرد که از یکی از دوستانش خواسته بودند تا بیاید و توی این مستند حرف بزند و بازی کند، آن هم به این دلیل که ظاهر و قیافه اش خیلی « ناله» بوده است! باور کنید تصنعی بودنِ بیش از حد این برنامه و نصیحت های رو و سطحی آن تأثیری معکوس روی جوانانِ این سنی می گذارد، بالاخره با یک جوان حرف زدن هم راه های مخصوص به خودش را دارد. این برنامه به جز این که یک سری پدر و مادرانِ تعصبی و سطحی نگر را به جان بچه های شان انداخته که مثلا دیگر سبکِ رپ یا متال گوش نکنند یا فلان تی شرت با بهمان مارک را نپوشند، متأسفانه هیچ کار دیگری انجام نداده. آدم این طوری یادِ والدین قدیمی ای می افتد که برای ممانعت از سیگار کشیدن بچه های شان، شب ها تمام جیب های آن ها را سر تا پا می گشتند!

منابع :

ویکی پدیا فارسی
نقد موسیقی رپ با نگاه شاهکار بینش پژوه». هفته نامهٔ چلچراغ، ۲۵ شهریور ۱۳۸۵، شمارهٔ ۲۱۵، ص ۲۰.
شرف الدّین، بزرگمهر. «رپ از نوع ایرانی». هفته نامهٔ چلچراغ، ۲۵ شهریور ۱۳۸۵، شمارهٔ ۲۱۵، ص ۱۵.
رئوفی، مجید؛ شعبان‌پور، اشکان. «پشت دیوار کیه؟». همشهری جوان، ۱۹ اسفند ۱۳۸۵، شماره ۱۱۰ ص ۳-۳۲.
ترش و شیرین. پایگاه جامع اطلاع‌رسانی تلویزیون. بازدید در تاریخ ۴ آوریل
شوخی با محسن نامجو. خبرنگاران صلح
بحر طویل، رپ ایرانی. مجلهٔ اینترنتی هفت‌سنگ (در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۶).
شیطان‌پرستی ارتباطی به رپ ندارد. موزیک ما (در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۰۸).
موسیقی ما
وبلاگ رپ ساز

arashnoclip · کاربـر پـشرفته

برام خیلی خیلی جالب بود اطلاعات جالبی بود بهم اضافه شد الان تغیر اساسی در نوشتن .... میخوام انجم بدم بهت نمیاد از این کا را هم بلد باشی Rolling Eyes

trojan · کاربـر ارشـد

کجاشو دیدی داداش ما تو همه کارا استاده

arashnoclip · کاربـر پـشرفته

بابا بیخیال الان قش میکنه Rolling Eyes

shellman620 · کاربـر ارشـد

mamnnoun etelate kheili mofidi boud

trojan · کاربـر ارشـد

نه وجدانی راست میگم از خودم تعریف نکنم مثل خودم تو هر خطی هست (البته من تو کارای خلاف نیستم)

trojan · کاربـر ارشـد

مثلا اون نه
همه چی

trojan · کاربـر ارشـد

جو زده شدی هی آواتار عوض میکنی داداش

arashnoclip · کاربـر پـشرفته

منظورم مجتبی بود

trojan · کاربـر ارشـد

تسته چی

trojan · کاربـر ارشـد

منم میدونم اونو گفتم دیگه

arashnoclip · کاربـر پـشرفته

اوکی

بهش بگین

trojan · کاربـر ارشـد

خودش میخونه

arashnoclip · کاربـر پـشرفته

ولی واقعا بهش نمیاد موافقی ؟

trojan · کاربـر ارشـد

که اهل رپ باشه

arashnoclip · کاربـر پـشرفته

کلا نظرت چیه در مورده مجتبی به نظزت همه این کارا رو خودش انجام میده Rolling Eyes

GraPix · مدیــر کـل سـایـت

من چه كاري رو انجام بدم ؟

اهل رپ هم هستم روش هم خيلي حساسم جدي مي گم رپ رو خيلي ... مي دونم .

رپ يه جور زندگي كردنه اونايي كه واقعا رپ مي خونن اين رو درك كردن.

حالا آرش چي به نظرت به من نمياد ؟

GraPix · مدیــر کـل سـایـت

trojan · کاربـر ارشـد

منظورش رپری مجتبی بود منم که بهش گفتم داش ما تا ته این کار هم رفته من داش مجی مونو قبول داری
مجی Razz

مجی

Yadi · کاربـر ارشـد

من شنيده بودم ياس مجوز داره دروغه؟؟!؟! Question

trojan · کاربـر ارشـد

نمیدونم ولی فکر نکنم به اینا مجوز بدن

Yadi · کاربـر ارشـد

ياس كه آهنگ غير مجازي فكر نكنم داشته باشه نميشه كه همين جوري همش زير زميني آهنگ بدن بايد يه فكري بكنن به چنتاشون مجوز بدن (مثل ياس) تا بقيه هم كم كم بيان واسه مجوز آهنگاشونو سالم بدن اين رپ زير زميني سفرش جمع بشه!!!

trojan · کاربـر ارشـد

آخه من فکر میکنم که اینا با خود رپ مشکل داشته باشن
وگرنه تو مجوز دادنم که پدر میسوزونن مگه واسه محسن چاووشی 4 سال طول نکشید تازه چاووشی حتی آهنگاش رپ نیستو خیلی هم قشنگ هست

Yadi · کاربـر ارشـد

اينا هر كار يبكنن نميتونن كه رپ را از ايران جدا كنن بخوان نخوان رپ يه سبك موسيقي كه تو ايران هم خيلي طرف دار داره هر چقدر هم بيشتر سخت گيري كنن بيشتر مردم سمتش ميان مخصوصا جوونا

GraPix · مدیــر کـل سـایـت

هیچ موزیک رپی توی ایران تا به حال مجوز نگرفته به غیر از آهنگ محمد بیباک به نام علی فکر مجوز گرفت چون توی بعضی از این همایش ها اینو پخش کردن.

رپ با پاپ تا به حال مجوز گرفته ولی رپ اصیل و 4 و 4 فکر نکنم !!!!

حالا دلیل این که به رپ مجوز ندادن اینه که هنوز رپ رو توی ایران درست جا ننداختن.

درسه العان دیگه 99 % افراد 1بار توی زندگیشون رپ گوش دادن ولی خیلی ها هنوز حقیقت وجود رپ رو نمیدونن !!!

حالا 2pac هم بیاد بخونه باز فایده نداره باید رپ رو درک کرد که چرا به وجود اومده.

موسیقی زیرزمینی ایران تنها به رپ مربوط نمیشه راک و متال هم توی زیرزمین هستن.

راک هم هنوز موضوع مبهمی برای ایرانی ها داره !!!

امیدواریم یه روز این زیرزمین به پشت بام بیاد و راحت فریاد بزنه Razz